U bent hier

Famke Blogt: Intervisie in Uganda

 

Vanaf juli 2016 zal Famke Wildeman (tolk Nederlandse Gebarentaal sinds 2002) in Uganda wonen, om tolken Ugandese  Gebarentaal te ondersteunen bij het professionaliseren van hun beroep. Maandelijks schrijft zij een column over haar werk en leven in Uganda.

Ik ben momenteel voor zes weken in Uganda, deels om me voor te bereiden op mijn tijd hier vanaf juli. De afgelopen drie weken heb ik wekelijks een gastles gegeven op de tolkopleiding. Dat geeft me een goede gelegenheid om te netwerken en te leren hoe de opleiding in elkaar zit.

In Uganda is een tweejarige tolkopleiding, aan de Kyambogo University in de hoofdstad Kampala. De stages, aan het eind van zowel het eerste als het tweede studiejaar, vinden plaats op een dovenschool (waar ook tolken werken) of bij een dovenorganisatie. Al bij de eerste stage wordt van de studenten verwacht dat ze ook daadwerkelijk tolken en alle gelegenheden daarvoor aangrijpen. Wat mij opvalt, is dat er in Uganda – in het algemeen - weinig zelfreflectie is. Je doet wat je geleerd hebt of wat je baas je verteld heeft te doen. Zonder te reflecteren op je eigen handelen.

Ik vind reflectie heel belangrijk in ons vak. Daarom heb ik drie lessen gegeven rondom het thema intervisie. We waren met een groep van vijf studenten; daarnaast was het opleidingshoofd ook aanwezig. Een mooie groep. Tijdens de eerste les heb ik het principe en de methode uitgelegd. De tweede en derde les zijn we echt aan de slag gegaan.

Het aandragen van een casus was de eerste uitdaging (niets heet hier een ‘problem’, het is altijd een ‘challenge’). Terugdenken aan je stage en bedenken in welke situatie je voor een dilemma stond, valt niet mee als je niet gewend bent om te reflecteren. Beide weken bespraken we één situatie, die we behandelden via simpele intervisiemethode. Gelukkig was er beide weken iemand die een casus kon inbrengen: Wat doe je als je gevraagd wordt om te tolken in een situatie die eigenlijk te moeilijk voor je is? En een week later: wat doe je als je spontaan gevraagd wordt om ergens te tolken, je je niet kan voorbereiden, en je vervolgens ziet dat de lesstof niet goed over komt op de dove leerlingen?

Het mooie van intervisie is dat de groepsleden samen op weg zijn. Ik heb natuurlijk mijn vragen, maar ik ken veel culturele aspecten niet. Daarover kunnen de andere groepsleden veel beter vragen stellen. Er ontstaan mooie gesprekken. Misschien minder diepgaand dan we in Nederland zouden hebben, maar het is een goed begin. Het smaakt naar meer.

Wil je m’n werk volgen en/of ondersteunen? Stuur me een mail (famke.wildeman@gmail.com) als je m’n maandelijkse nieuwsbrief wilt ontvangen. In Uganda leef ik van giften. Wil je me financieel ondersteunen, maak dan je gift over op NL47TRIO0212491466 tnv FCRB Wildeman.

 

 

Famke