U bent hier

Anne Blogt: De aanhouder wint !

Anne Lijzenga (anne.lijzenga@gmail.com), oogstjaar 1981, plotsdoof  sinds 1988 en CI-drager sinds 2007, is afgestudeerd SPW'er. | Houdt van  lezen, wandelen, musea en schrijven. | Is een natuurmens, optimist en  levensgenieter. 

Een paar jaar geleden aan het begin van mijn opleiding nam ik mijn vaste tolk mee naar een nieuwe cursus. Degene die de cursus gaf was mij geheel onbekend, maar zoals met alle docenten zou dat vanzelf wel goed komen...?!? Ik stelde mijn tolk voor aan de docent en nam plaats in de klas. De docent, een vrij conservatieve man, weigerde de tolk aan zijn zijde te hebben tijdens de les. Het zou hem teveel afleiden van de les en dat wilde hij voorkomen. Samen met mijn tolk probeerde ik uit te leggen dat de tolk niet voor zijn neus zou gaan zitten, maar een bescheiden plek op de achtergrond zou innemen, schuin tegenover mij. Tevens probeerde ik hem ervan te overtuigen dat ik zonder tolk toch echt geen les kon volgen. De docent -notabene eentje die het vak ethiek doceerde-  stemde in, maar bleef gedurende het begin van de cursus een behoorlijke stijfkop. Wij, mijn tolk en ik, hielden voet bij stuk.

Naarmate de cursus vorderde begreep de docent steeds beter hoe belangrijk de tolk voor mij was. Ook mijn actieve deelname aan de cursus, de klassikale opdrachten en de discussie, opende zijn o, zo kleingeestige ogen. Wat niet voor mogelijk werd gehouden gebeurde: de docent Ethiek werd een compleet andere man. De tolk en de man bleven na de les steeds vaker in het lokaal hangen voor een praatje. Wist ze eerst niet net als de rest van de klas hoe snel ze moest maken dat ze weg kwam, nu was ze bijna niet bij de docent weg te slaan. Dikwijls stond ik in de klas of op de gang te wachten tot mijn tolk uitgekletst was. "Meneer meedogenloos" wilde namelijk precies weten wat gebarentaal, dovencultuur en doofheid inhield. Dat wilden wij maar al te graag vertellen.

Bestaat er nog een mooier voorbeeld die de onwetendheid van veel mensen illustreert? Een voorbeeld dat tegelijkertijd laat zien hoe die onwetendheid met geduld, volharding en toelichting kan veranderen in iets wat zeer gebruikelijk, doch onmisbaar voor veel dove mensen is? Het is een bedroevend feit dat onwetendheid mensen vaak tegenhoudt om zich open te stellen voor het onbekende. Dit kan je de mensen niet altijd kwalijk nemen. Immers, men weet niet wat voor invloed het te nemen risico heeft op zijn dagelijkse gang van zaken heeft. Maar wie in een maatschappij als deze, waar voorzieningen en hulpmiddelen voor mindervaliden, auditief -of visueel beperkten niet meer weg te denken zijn het gebruik van deze onmisbare schakels tegenhoudt, houdt mijns inziens ook de ontwikkeling van de mens tegen. En dat is iets wat we niet moeten accepteren.

Blijf daarom als tolk en tolkgebruiker samenwerken als je in een situatie komt waarin de ander niet mee wil werken. Als je maar lang genoeg volhoudt en de juiste instelling en voorbeelden gebruikt, kan je zelfs de grootste dwarsligger doen ontdooien.

Anne Lijzenga

Anne